CZYTELNIA

SAKRAMENTY

I DLA DUSZY… I DLA CIAŁA

Do sakramentów uzdrowienia oprócz sakramentu pokuty zaliczamy również namaszczenie chorych. Wypada więc dziś po szczegółowym omówieniu spowiedzi zagłębić się w naszych rozważaniach nad sakramentem namaszczenia, choć może wydawać się, że to niezbyt właściwa kolejność. Bo przecież nawet w recytowanym zestawie sakramentów ten wymieniany jest na końcu. Ale zapewniam, że to tylko techniczne względy zadecydowały o takiej kolejności.

Choroba i cierpienie zawsze należały do najpoważniejszych problemów, poddających próbie życie ludzkie. Człowiek doświadcza w chorobie swojej niemocy, ograniczeń i skończoności. Każda choroba może łączyć się z przewidywaniem śmierci. Choroba może prowadzić do niepokoju, do zamknięcia się w sobie, czasem nawet do rozpaczy i buntu przeciw Bogu, ale może także być drogą do większej dojrzałości, może pomóc lepiej rozeznać w swoim życiu to, co nieistotne, aby zwrócić się ku temu, co istotne. Bardzo często choroba pobudza do szukania Boga i powrotu do Niego.

Kościół wierzy i wyznaje, że wśród siedmiu sakramentów istnieje ten jeden specjalnie przeznaczony do umocnienia osób dotkniętych chorobą - namaszczenie chorych. I tu ważne jest byśmy trzymali się tej właśnie terminologii. Bowiem w związku z rozpowszechnionym błędnym terminem "ostatnie namaszczenie", zrodziło się przekonanie, że jest to sakrament dla umierających. A przecież nie jest on przeznaczony tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia.

W najpełniejszy sposób cel i skutki tego sakramentu, ukazuje treść modlitwy, jaką kapłan wypowiada w czasie jego udzielania: Prosimy Cię nasz Odkupicielu, pokrzep łaską Ducha Świętego chorą osobę nad którą się modlimy. Ulecz słabości, odpuść grzechy. Oddal od niej wszystkie cierpienia. Przywróć pełne zdrowie duszy i ciała, aby nabrała sił do pełnienia swoich obowiązków. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Jak widać, wszystko co się dokonuje w tym sakramencie i sama modlitwa ma prowadzić ku życiu i zdrowiu. Oczywiście: namaszczenie chorych jest sakramentem dla chorych poważnie. Na przeziębienie bierzemy witaminę C i wapno a nie przyjmujemy namaszczenie. Sakrament ten udzielany jest więc przy długotrwałym cierpieniu, przy trudnościach związanych z wiekiem podeszłym, w obliczu poważniejszych operacji (często niezbyt skomplikowane operacje zyskują na powadze w wyniku niebezpieczeństw związanych z narkozą). Sakrament chorych służy umocnieniu duchowemu, psychicznemu a często też fizycznemu osób obciążonych sytuacją choroby: niepewnością, osamotnieniem w intymnej sytuacji choroby i cierpienia, bólem fizycznym, rozłąką z najbliższymi, koniecznością ryzykownej interwencji medycznej.

Duch Święty przychodzi w tym sakramencie niosąc głęboki Pokój, pogodzenie się z cierpieniem, akceptację krzyża, pomaga w chrześcijańskiej dojrzałości spojrzeć na nową sytuację, przyjąć ją i się z nią zmierzyć oddając to co nadejdzie Dobremu Ojcu, by jeszcze wiele dni chwalić Boga na tej ziemi ciesząc się dobrym zdrowiem, jeśli Jego miłosierna troska tak nam wyznaczy. Pierwszą łaską sakramentu namaszczenia chorych jest łaska umocnienia, pokoju i odwagi, by przezwyciężyć trudności związane ze stanem ciężkiej choroby lub niedołęstwem starości. Ta łaska jest darem Ducha Świętego, który odnawia ufność i wiarę w Boga oraz umacnia przeciw pokusom złego ducha, przeciw pokusie zniechęcenia i trwogi przed śmiercią. Wsparcie Pana przez moc Jego Ducha ma prowadzić chorego do uzdrowienia duszy, a także do uzdrowienia ciała, jeśli taka jest wola Boża. ponadto, "jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone" (Jk 5,15)

Jeśli chory, który został namaszczony, odzyskał zdrowie, w przypadku nowej ciężkiej choroby może ponownie przyjąć ten sakrament. W ciągu tej samej choroby namaszczenie chorych może być udzielone powtórnie, jeśli choroba się pogłębia. Jest rzeczą stosowną przyjąć sakrament namaszczenia chorych przed trudną operacją. Odnosi się to także do osób starszych, u których pogłębia się słabość. W naszym kościele wielokrotnie sakrament ten udzielany był uczestnikom Parafialnych Dni Chorych i Sędziwych.

Ks. Dariusz Marczak

| powrót