CZYTELNIA

SAKRAMENTY

PRZY OŁTARZU I W KONFESJONALE

Kiedy siadałem przed ekranem komputera do pisania ostatniej już części rozważań nad sakramentami, zastanawiałem się, co w sakramencie święceń jest najważniejszego dla naszych wspólnych dociekań. Najpierw miałem na myśli obronę sensowności i celowości celibatu, jak również wyjaśnienie Chrystusowego zamysłu kapłaństwa mężczyzn... i wiele innych, typowych, czytaj: „medialnych” tematów. Ale ostatecznie odszedłem do wniosku, że nie to jest najważniejsze. Wprawdzie zawsze mnie zastanawiało, nawet czasem irytowało to, że chociażby w odniesieniu do celibatu, najczęściej zabierają głos świeccy, których celibat nie dotyczy, którzy przez petycje o zniesienie celibatu, tak bardzo chcieliby ulżyć księżom, zupełnie nie rozumiejąc istoty kapłaństwa. Pomyślałem jednak, że tyle już było dyskusji na ten temat, że nie warto podejmować kolejnej. Dlatego w tej ostatniej części chciałbym ukazać kapłaństwo w jego istocie, jak już w Starym Testamencie została nam ukazana, a przez Chrystusa jeszcze bardziej pogłębiona.

Ojciec święty Pius XII określił misję kapłana katolickiego mianem pośrednika między Bogiem i ludźmi. Nieustannie potrzebujemy Boskiego łącznika, który sprawia, iż otwieramy się na rzeczywistość nadrzyrodzoną. Łacznik ten to nic innego jak łaska Boża, która czyni nas uczestnikami boskiej natury i zapewnia szczególną relację przyjaźni z Bogiem. Abyśmy mogli dostąpić tego bogactwa Bożych darów na sposób sakramentalny, poprzez znaki i święte obrzędy, Bóg ustanowił posługę kapłańską. Na mocy otrzymanych święceń kapłani wypełniają misję pozyskiwania dla nas tych dóbr duchowych, które są konieczne dla naszego zbawienia.

Istotą życia kapłańskiego jest sprawowanie Kultu Bożego oraz nauczanie – głoszenie Słowa Bożego. Księdzem najbardziej się jest przy ołtarzu i w konfesjonale, tu nikt go nie może zastąpić. Niestety kapłani stają się coraz częściej „pracownikami charytatywno-oświatowo-kulturalno...” i można byłoby dodać jeszcze wiele innych określeń. Bardziej zaczyna się liczyć nie to, czy pobożnie i zgodnie z liturgią katolicką sprawują Święte Obrzędy, ale to ile zbudują kościołów, świetlic i kawiarenek otworzą, ile posiłków dziennie wyda parafialna stołówka dla ubogich, za jaką sumę i ile dzieci pośle na letni wypoczynek. Zapewne jest to ważne, a jak ważne dobrze wiemy, chociażby z własnego podwórka i działalności zmarłego Ks. Proboszcza, budowniczego kościoła, tego w wymiarze materialnym jaki i duchowym. Ale istota kapłaństwa tkwi w czym innym. Jan Paweł II mawiał: „Kapłan jest tyle wart, ile jest warte jego życie Eucharystyczne, szczególnie jego Msza Święta”. Refleksje Ojca Świętego Jan Pawła II zamieszczone w jego książce „Dar i Tajemnica” z okazji 50-tego jubileuszu kapłaństwa, łączy w sobie opis szczególnej i prawdziwie niezbadanej drogi życiowej człowieka, na którego barkach spoczęła odpowiedzialność za cały Kościół katolicki i za każdego z osobna. Wiemy jak wiele nasz Papież uczynił, jak wiele odwiedził krajów, z iloma ważnymi i zwykłymi ludźmi się spotkał, ile napisał i wydal dokumentów..., ale najbardziej zachwycała Jego postawa, jako kapłana modlącego się i składającego Ofiarę. Skupienie jakie towarzyszyło modlitwie nawet w obecności milionów wiernych. To było najbardziej budujące i zarazem takie prawdziwe. Z tego też zapewne wnikała skuteczność tych wszystkich innych wspomnianych wcześniej działań: społecznych, ekumenicznych, kulturalnych, charytatywnych, itd. Módlmy się zatem wszyscy o świętych kapłanów, na wzór Sługi Bożego Jana Pawła II.

Ks. Dariusz Marczak

| powrót