CZYTELNIA

SAKRAMENTY

ADORACJA

Ustanawiając Najświętszy Sakrament Pan Jezus powiedział: „Bierzcie i jedzcie, to jest ciało moje” oraz „czyńcie to na moją pamiątkę”. Te polecenia spełniamy, gdy uczestniczymy we Mszy św., zwłaszcza gdy przyjmujemy Komunię św. Świadomość jednak, że Jezus pozostał wśród nas, skłania nas także do adoracji Jego obecności, do okazywania Mu czci, zwłaszcza podczas nabożeństw z Najświętszym Sakramentem, czy choćby jak to czyniliśmy w miniony czwartek, gdy podążaliśmy za Chrystusem Eucharystycznym ulicami naszego osiedla. Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, popularne Boże Ciało, przypomina, że Ten Chleb - to nie jakiś znak, symbol, środek czy też sposób osiągnięcia doskonałości. To Żywy Chrystus, który staje się obecny w naszym życiu. Śpiewaliśmy zresztą tę tradycyjną, ktoś może powie archaiczną pieśń: Zróbcie Mu miejsce Pan idzie z nieba, pod przymiotami ukryty chleba, zagrody nasze widzieć przychodzi i jak się Jego dzieciom powodzi. Ale właśnie te słowa wyrażają naszą wiarę w realną obecność Chrystusa wśród nas.

Dlatego kończąc nasze rozważania nad sakramentem Eucharystii chciałbym odnieść się jeszcze do jednego zagadnienia – adoracji Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Chrystus pozostał z nami „ukryty pod postacią chleba”, co stwarza tak wiele możliwości bycia z Nim: adoracje, kongresy eucharystyczne, nabożeństwa, procesje. Czym jest adoracja, jeśli nie zbliżeniem się do Jezusa, aby rozmawiać z Nim, aby oddać Mu naszą miłość, aby ofiarować Mu nasze serce, całe nasze jestestwo? Adoracja pełna wiary zostawia w duszy ludzkiej wielki spokój, daje niezmiernie wielkie pocieszenie, a przede wszystkim przynosi niezliczone dobra duchowe. Jest to spotkanie duszy i całego naszego człowieczeństwa z Jezusem. To nędzne stworzenie spotyka się ze swoim Stwórcą. Uczeń staje wobec Boskiego Mistrza. Chory spotyka się z Lekarzem dusz. Ubogi zwraca się o pomoc do Bogatego. Spragniony pije z przeobfitego Źródła. Słaby staje przed Bogiem Wszechmogącym. Kuszony szuka pewnego Schronienia. Ślepy szuka Światła. Przyjaciel idzie do prawdziwego Przyjaciela. Zagubiona owca zostaje znaleziona przez Boskiego Pasterza. Zbłąkane serce znajduje Drogę. Głupi odnajduje Mądrość. Oblubienica spotyka Oblubieńca duszy. Zrozpaczony odnajduje Pocieszyciela. Młodzieniec znajduje receptę na życie. 'Nic' znajduje 'Wszystko'. Tym właśnie jest trwanie przed Chrystusem w Eucharystii. Także popularne „majowe” czy „czerwcowe” stwarzają tak wiele możliwości. Choć wielu młodych ludzi narzeka, że są nudne. Może jednak właśnie swoją obecnością napełniliby świątynie nowym duchem, swoim młodym energicznym głosem nadaliby śpiewom litanii żywego brzmienia. Jakże można się nudzić, skoro obecny jest Jezus? Ale pewnie tak samo, jak można zapomnieć o codziennej modlitwie, o niedzielnej Mszy św. Chcę tylko zwrócić uwagę na pewną prostą i logiczna prawidłowość. Zapomina się o rzeczach nieistotnych. Jeśli kochasz to nie zapomnisz. Jeśli zapominam o ukochanej, to znaczy że nie była to prawdziwa miłość, jeśli zapomniałem o przyjacielu, to znaczy, że nigdy tak naprawdę nie byłem przyjacielem, jeśli zapomniałem o Bogu, to znaczy, że nigdy On moim Bogiem nie był. Może ktoś lub coś stało się bogiem naszego życia. Oddajmy cześć prawdziwemu Bogu! Nie żałujmy naszego czasu na spotkanie z Nim w adoracji, na kontemplację pełną wiary i miłości. Tak, adoracja to tracenie czasu. Ale dla kogo? Dla Jezusa! Dla Jezusa warto tracić czas.

Życząc wszystkim Czytelnikom udanych wakacji zachęcam: korzystajmy z możliwości adoracji czy choćby nawiedzenia Chrystusa obecnego w tabernakulum. Zwiedzając różne zakątki i piękne świątynie, czyńmy to, nie tylko by zachwycać się architekturą i pięknem wystroju - nie zapomnijmy, że to wszystko właśnie dla Niego, w duchu wdzięczności, uwielbienia i adoracji zostało stworzone.

Ks. Dariusz Marczak

| powrót