CZYTELNIA

SAKRAMENTY

CHRZEST - SPRAWA PRYWATNA CZY CAŁEGO KOŚCIOŁA

Zacznijmy dziś od najtrudniejszych zagadnień: chrzest dzieci w związkach niesakramentalnych. Wielu rodziców dziwi się, gdy ksiądz w kancelarii, jak to niektórzy określają „robi trudności” lub pyta dlaczego chcą ochrzcić dziecko, a nie mają ślubu. Według prawa kanonicznego, by dziecko było ochrzczone, potrzebna jest wiara rodziców. Dlatego pytanie jest uzasadnione. Jeśli rodzice chcą jeden sakrament a odrzucają drugi, kapłan ma prawo powątpiewać jaka jest ich wiara. Czy nie podchodzą do chrztu jak do talizmanu lub zwyczaju. Obowiązkiem księdza jest, by małżonkom, którzy nie mają przeszkód prawnych zaproponował najpierw zawarcie małżeństwa. Bo ani chrzest, ani ślub nie jest „moją osobistą sprawą”. To sprawa całej wspólnoty Kościoła. Tak jak wspólne życie na tzw. kocią łapę to nie „mój prywatny interes” tylko kwestia o wiele poważniejsza. Dotyczy bowiem zgorszenia, nieuczciwości, fałszowania prawdy o człowieku i jego powołaniu do życia w rodzinie. Temu kto chce nosić miano chrześcijanina nie może to być obojętne.

Równie poważnie przedstawia się sprawa w odniesieniu do chrzestnych. W pierwszych wiekach, gdy chrzest przyjmowali głównie ludzie dorośli, ktoś musiał poświadczyć za kandydata do chrztu. Taki człowiek stawał się protektorem, a w dalszym życiu dbał o jego duchowy rozwój. Ale wydaje się, że dziś rola chrzestnych zupełnie utraciła swój pierwotny wymiar. Niegdyś własnym przykładem nauczali chrześcijańskiego życia. Troszczyli się o wiarę, byli przewodnikami nawracającego się poganina. Musieli więc posiadać wysokie kwalifikacje, być głębokiej wiary, cieszyć się opinią wspólnoty. Teraz zwyczajowo chrzestnych wybiera się z grona rodziny i znajomych. I tu pojawiają się problemy. Wybrani, wujek czy ciocia, okazuje się często, że nie mogą być chrzestnymi, bo żyją w związkach niesakramentalnych, są osobami niepraktykującymi lub innej wiary. Kodeks Prawa Kanonicznego zakłada, że chrzestnym może być osoba, która przyjęła wszystkie sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego: Chrzest, Komunię świętą, Sakrament Pojednania – spowiedź i Bierzmowanie. Powinna też odznaczać się głęboką wiarą i posiadać minimum 16 lat. Chrzestni podobnie jak rodzice zobowiązują się do chrześcijańskiego wychowania powierzonych sobie dzieci. Ktoś, kto odrzuca Ewangelię i chrześcijańskie wartości nie jest godny tego sakramentu. Rodzice i chrzestni w czasie obrzędów chrztu przyjmują na siebie „obowiązek wychowania dziecka w wierze”, co potwierdzają wyrażeniem woli w obecności wspólnoty Kościoła i nie można, szczególnie w takich okolicznościach, nikogo narażać na kłamstwo.

Jest jeszcze jedno ważne zagadnienie. Na chrzcie świętym po raz pierwszy publicznie ogłasza się imię dziecka. Nie może ono być inne niż to podane w dokumentach Urzędu Stanu Cywilnego. Dlatego trzeba dobrze zastanowić się nad imieniem zanim zgłosimy dziecko do USC. W księgach kościelnych musi brzmieć tak samo. Nie jest to jednakże jedyny powód, dla którego warto zadbać o dobór imienia. Imię bowiem określa człowieka. W Starym Testamencie znajdujemy imię Boga. „Jestem, który Jestem”, tak przedstawia się Bóg Abrahamowi. Jestem – istnieję. W pierwszej chwili może wydawać się ono dziwne. Oznacza jednak, że istotą Boga jest istnienie. Bóg był, jest i będzie. Również Chrystus nadawał swoim uczniom imiona. Do Szymona powiedział: „Ty jesteś Piotr – skała, na tej skale zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą”. Zanim wybierzemy imię dla swojego dziecka warto więc sięgnąć do księgi imion, czy Księgi Żywotów Świętych, by poznać historię i cechy charakteru osoby noszącej dane imię. Taki święty lub błogosławiony może okazać się później dobrym patronem, wzorem i opiekunem dla dziecka.

Ks. Dariusz Marczak

| powrót