CZYTELNIA

SAKRAMENTY

MAGIA CZY RZECZYWISTY DAR BOŻY?

„Ludzie uwolnieni z mocy ciemności przez sakramenty chrześcijańskiego wtajemniczenia razem z Chrystusem umarli, razem z nim pogrzebani i zmartwychwstali, otrzymują Ducha przybrania za synów i odprawiają z całym ludem Bożym pamiątkę Śmierci i Zmartwychwstania Pańskiego…”. Mam nadzieję, że nikt się nie zniechęcił już w połowie tego zdania i nie zrezygnował z lektury. W zamierzeniu bowiem, mam przedstawić naukę Kościoła o Sakramentach, jakbyśmy powiedzieli, w bardziej ludzkim, zrozumiałym języku. Powyższa reguła, zaczerpnięta z Dekretu o działalności misyjnej Kościoła, odnosi się do trzech Sakramentów: Chrztu, Bierzmowania i Eucharystii, zwanych sakramentami wtajemniczenia chrześcijańskiego. Jej głęboko teologiczna wymowa zawiera naukę Kościoła o „widzialnych znakach niewidzialnej Łaski Bożej”… Ale ktoś powie: i co z tego, skoro użyty tu język może być zrozumiały tylko przez „wtajemniczonych”? Stąd zapewne rodzą się również trudności we właściwym rozumieniu i przeżywaniu sakramentów. Dlatego spróbujmy przyjrzeć się sakramentom z punktu widzenia „zwykłego człowieka”, choć każdy człowiek jest niezwykły.

Punktem wyjścia będzie oczywiście Sakrament Chrztu św., który jest „bramą” wszystkich innych sakramentów. Okazją ku temu jest dzisiejsza niedziela, nazywana dawniej Niedzielą Białą. Dlaczego? Żeby to zrozumieć trzeba cofnąć się aż do Wigilii Paschalnej. Zacznijmy od początku. W starożytności chrześcijańskiej, kiedy to udzielano chrztu nawracającym się z pogaństwa i innych wierzeń, dokonywano go głównie w Wielkanoc. Przygotowanie było długie – trwało około 3 lat, a okres Wielkiego Postu był szczególnym okresem przysposabiającym kandydata do tego wydarzenia. Bardzo często kandydat musiał zmienić całe swoje życie, wyznawane dotąd zasady, a często i zawód. Chrzczono dorosłych, a dzieci tylko razem z całą rodziną. Przygotowanie do chrztu oznaczało nawrócenie i przyjęcie prawd wiary. Gdy kandydat był już gotowy, w czasie wigilii Paschalnej był uroczyście przyjmowany do wspólnoty i przyjmował Chrzest. Przeznaczone były do tego baptysteria, czyli baseny chrzcielne. Po wyjściu z basenu ochrzczony wdziewał tunikę koloru białego. Przez cały tydzień uczestniczył w liturgii w tej właśnie szacie, a oddawał ją dopiero w II niedzielę Wielkanocną, stąd biały tydzień i Biała Niedziela. Nałożenie białej szaty oznacza przyobleczenie się w Chrystusa i całkowite oczyszczenie z grzechów jakie daje chrzest.

Szkoda, że tak rzadko rodzina decyduje się, by chrzest odbył się właśnie w Wielką Sobotę. Uczestniczącym w liturgii wielkosobotniej pozostaje tylko uproszczona wersja – odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych i pokropienie wodą.

Zarówno przed wiekami jak i dziś momentem zasadniczym poprzedzający sam ryt chrzcielny jest pytanie skierowane do kandydata: Czy chcesz przyjąć chrzest?, lub jak to jest w liturgii chrztu dzieci: Czy chcecie aby wasze dziecko zostało ochrzczone w wierze Kościoła?”. I jak poucza Jan Paweł II „postawić pytanie czy chcesz przyjąć chrzest? Znaczy zapytać zarazem: czy chcesz zostać świętym?”

Istotę chrztu można głębiej zrozumieć zwracając uwagę na inne zadawane w czasie liturgii pytanie: O co prosicie Kościół? Wśród odpowiedzi w rytuale obrzędów chrztu są: o chrzest, o wiarę, jak również jako równoznaczna odpowiedź: „o życie wieczne”! Sakrament ten nie jest więc dla spełnienia tradycji, czy rodzinnego obyczaju, który ma zagwarantować doczesną pomyślność. Takie podejście byłoby czysto pogańskie. Przyjęcie Chrztu jest wejściem na drogę naśladowania Chrystusa. Oznacza początek najważniejszego powołania – do świętości!

Dlatego może warto pamiętać o dacie swojego chrztu, warto w tym dniu modlić się o odnowienie w sobie Bożego życia. A modlitwa i ofiarowanie Mszy św. w tej intencji będzie najlepszym wyrazem zrozumienia: co tak naprawdę dokonało się w momencie mojego chrztu?

Ks. Dariusz Marczak

| powrót