Dla Elżbiety zaś nadszedł czas jej rozwiązania i porodziła syna. I dowiedzieli się jej sąsiedzi i krewni o tym, jak to Pan okazał jej swoje miłosierdzie. I cieszyli się wspólnie z nią. A dnia ósmego przyszli, by obrzezać chłopca i nadać mu imię ojca jego, Zachariasza. Lecz matka jego odpowiedziała: Żadną miarą! Będzie się nazywał Jan. Wtedy powiedziano jej, że nikt w jej rodzinie nie nosi tego imienia. I pytali na migi jego ojca, jak chciałby go nazwać. A on, poprosiwszy o tabliczkę, napisał: Jan jest jego imię. I dziwili się wszyscy. Zaraz też otworzyły się jego usta i [rozwiązał się] język, i mówił wielbiąc Boga. A wszystkich sąsiadów [ich] ogarnęło przerażenie i opowiadano o tym po wszystkich górskich okolicach. A wszyscy, którzy tego słuchali, byli prawdziwie przejęci i pytali: Kim też będzie to dziecko? Bo ręka Pańska była nad nim. Zachariasz zaś, ojciec jego, napełniony Duchem Świętym, prorokował mówiąc: Niech będzie uwielbiony Pan, Bóg Izraela za to, że wejrzał na lud swój i wybawił go. I wzbudził nam potęgę zbawienia w domu sługi swego, Dawida, jak to zapowiedział od dawna przez usta świętych proroków swoich: wybawienie od naszych nieprzyjaciół i uwolnienie z rąk wszystkich, którzy nas nienawidzą; aby okazać miłosierdzie ojcom naszym i przypomnieć swe święte przymierze: przysięgę, jaką złożył ojcu naszemu Abrahamowi, że za sprawą Jego wyrwani z mocy nieprzyjaciół bez lęku służyć Mu będziemy w świętości i sprawiedliwości wobec Niego przez wszystkie dni naszego życia. A ty, dziecko, będziesz nazwane prorokiem Najwyższego; pójdziesz bowiem przed obliczem Pana żeby przygotować drogi dla Niego i nieść Jego ludowi wieść o zbawieniu przez odpuszczenie mu grzechów, dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią to wejrzał na nas Ten, co wschodzi z wysoka, aby oświecić pozostających w ciemności i w mrokach śmierci i skierować nasze kroki na drogę pokoju. A dziecię rosło i umacniało się na duchu, i pozostawało na pustkowiu aż do czasu ukazania się Izraelowi.