Wstęp do 2 Listu do Tymoteusza

To chronologicznie ostatnie spośród kanonicznych pism Pawła powstało według wszelkiego prawdopodobieństwa podczas drugiego uwięzienia Apostoła w Rzymie, chyba już nie na długo przed jego męczeńską śmiercią w r. 67.

Zarówno na swoją przyszłość, jak i na przyszłe dzieje Kościoła patrzy Apostoł poprzez pryzmat zbliżającej się śmierci. Choć niewątpliwie boli go to, że jest prawie przez wszystkich opuszczony, to jednak i teraz główny przedmiot jego troski stanowi Kościół, konkretnie: społeczność wiernych w Efezie z jej przełożonym, tak bardzo drogim Pawłowi Tymoteuszem. List jest jakby testamentem duszpasterskim pozostawionym przez Apostoła uczniowi. Wśród wskazań dominują przestrogi przed błędnowiercami, których niebezpieczną działalność Paweł przedstawia z całą wyrazistością. Zalecając Tymoteuszowi szukanie pokrzepienia w Księgach świętych, wypowiada prawdę o Boskim natchnieniu Pisma (3,16).